“Çocukların oyunu oyun değil, onların en ciddi uğraşıdır.” Montaigne
Gelişimsel olarak çocuklar bilgiyi yetişkinlerden farklı bir şekilde anlar ve işlerler. Çocuklar, çevredeki etkileşimlerine ve nesnelerin o anda onlara nasıl göründüğüne bağlı olarak dünyanın gidişatını büyülü, katı ve sınırlı bir şekilde düşünürler.
Çocuklar soyut akıl yürütmede ustalaşmadıkları için bazı karmaşık duyguları kelimelerle ifade edemezler.
Kelimeler sembollerden oluştuğu için soyuttur, oyun ise aşina oldukları somut bir deneyimdir. Çocuklar kelimeler aracılığıyla net bir şekilde iletişim kurma becerisine sahip olmadıkları için oyun, onların somut deneyimleri ile soyut düşünceleri arasındaki boşluğu doldurmaya yardımcı olabilecek daha rahat bir ortamdır.
Çocuklar lisanslı bir klinisyenle birlikteyken “sadece oyun oynamıyorlar”, ancak onlara göre… öyleymiş gibi gelebilir. Daha ziyade, yaşamlarındaki zorluklarla, mevcut beyin gelişim düzeylerine uygun ifadelerle iletişim kuruyor ve bunların üstesinden geliyorlar. Bir klinisyen olarak çocuğunuzun dilini konuşup; endişeleri çocuğun bakış açısından anlayarak güvenli bir alanda bunların üstesinden gelebilecekleri becerileri geliştirmelerine yardımcı oluyoruz.
Çoğu zaman çocuklar o anda öğrendiklerinin ve büyüdüklerinin farkında olmazlar çünkü bu onlara oyun gibi hissettirir. Yetişkin seanslarında nasıl konuşuyor isek oyun da çocuğun dilidir. Bir yetişkinin bir arkadaşıyla konuşması ile bir klinisyenle görüşmesi aynı olmadığı gibi, çocuğunuzun terapötik oyun odasında oynaması da evde veya arkadaşlarıyla oynamasıyla aynı değildir. Klinisyen olarak aldığımız eğitimler doğrultusunda terapötik büyümeye izin veren bir ortam yaratmak için buradayız!
Çocuğunuzu anlayabilen ve onunla sizin henüz öğrenmediğiniz bir şekilde konuşabilen çevirmenler olarak düşünün.
Birlikte keşfettiğimiz yeni yollar ile çocuğunuzun ve ailenizin geleceğine…
Oyun çocuğun doğal iletişim aracıdır (Landreth, 2002).
